Dogoterapia

Do mojego domku 19 maja 2000 roku trafiła maleńka sunia (bo zaledwie 5 tygodniowa) mieszaniec husky syberian i owczarek niemiecki. Sara, bo tak się nazywa nasza „dziewczynka” bardzo szybko uczyła się i w lot pojmowała komendy, a przy tym uwielbiała bawić się, grać w piłkę, aportować. Gdy miała 1,5 roku zaczęłam się zastanawiać jakiego zajęcia mogłaby się podjąć nasza Sara. Próbowaliśmy biegać, ale ja się nie sprawdziłam. Do zaprzęgu nie chciałam jej oddać, gdyż mogłabym stracić z nią kontakt, który się między nami zawiązał. I w takiej desperacji pojechaliśmy na egzamin, który kwalifikował psy do pracy z dziećmi niepełnosprawnymi. Jeszcze wówczas nie wiedziałam na czym polega dokładnie dogoterapia. Na egzaminie wstępnym tzw. „na agresję” – Marta Czerwińska z Fundacji DOGTOR zakwalifikowała Sarę do dalszego szkolenia. Wyszkoleni i po egzaminach I i II stopnia z ocenami doskonałymi na psa terapeutę zaczęliśmy naszą przygodę z dziećmi niepełnosprawnymi. Dwa razy w tygodniu, a czasami jeszcze
w sobotę lub niedzielę Sara całe swoje psie serce oddawała dzieciom – aż po dzień dzisiejszy.
W tych działaniach w 2004 roku zaczęła wspierać Sarę – Moni – caviś BH, a w 2005 roku Sasu b&t
i zaprzyjaźniony z nami Avanti – ruby – Ewy i Witka Rudzińskich. Dziś już sama dużo nauczyłam się
o dogoterapii, dotrzymując kroku w szkoleniu moim ukochanym psim towarzyszom. Nie chciałabym, aby się miały mnie wstydzić. Staram się nawet dzielić swoją wiedzą na kursach dogoterapii organizowanych przez Fundację DOGTOR.

Moja wiedza opiera się głównie na doświadczeniu i praktycznych działaniach
- literatura na ten temat jest bardzo uboga.

A zajęcia z dziećmi organizuję bazując na umiejętnościach i predyspozycjach swoich psich przyjaciół.
Tylko wówczas te zajęcia mają sens i przynoszą korzyści potrzebującym dzieciom, czy schorowanym samotnym ludziom.

Dziś wiem, że dogoterapia to mój sens życia i możliwość brania psich przyjaciół
do pracy. Zatem niewiele jest chwil naszej samotności.